VaVou

στο vatel o πρώτος σεφ του βασιλειά αναγνωρίζει την ομορφιά στο ειδώλιο του Ποσειδώνα αλλά αγνοεί το όνομα

εξίσου αστείο όπως το άγαλμα του μιχαήλ αγγέλου-Δαβίδ.

Ο Δαβίδ δεν θα μπορούσενα αντικρύσει τον εαυτό του γυμνό.

Πολύ περισσότερο να τον εκθέσει στον κόσμο μια αιωνιότητα.

Έτσι, προτιμώ να γιορτάζω στο άδειο μου σαλόνι ένα κορίτσι.

Les McCann & Eddie Harris

Compared to What

και πρωτόγονος σεξουαλικός χορός

και χαρά

και δώσε!

VaVou

Αγαπημένη μου Φαίδρα,

εγώ δεν είμαι ο Ρωμαίος σου, δεν θα σου φίμωνα ποτέ τα χέρια και τα πόδια,

ούτε καν θα σου επέβαλα το κώνειο

από εμένα μόνο την καθαροτητα του κορμιού και την παράφορη στύση.

Υπάρχει τρόμος στα απροειδοποίητα αγγίγματα λες.

 Παράφορες στάσεις

κεί είμαι

δίπλα σου, γύρω σου εντός σου,

εκεί που με μια μόνο συνθήκη κάποτε γυμνό  άφησα το γυμνό στο κόσμο :

προσέξτε με τι θα το ντύσετε σας έλεγα…

VaVou

θα πάρετε μια οκκά παθητικότητα

και θα την βάλετε στο μπωλ της εν τω Αβραάμ εννοούμενης γαλήνης

χρειάζεστε επίσης το σπάνιο βότανο της εκφραστικότητας

αυτό μπορείτε είτε να το βρείτε φυσικά σε μια πατρίδα μορφολογικού εδάφους

“κύκλος των τεσσάρων εποχών’

είτε να το παρασκευάσετε με χημικά και τεχνητά μέσα μέσα στο παραμύθι της λησμονιάς

ή μέσα στον σκληρό πυρήνα  της ίδιας της θλίψης της

επιτρέψτε όμως στην όμορφη τέχνη ν’απουσιάζει…

VaVou

εξαιτίας μιας κυρίαρχης χριστιανικότητας

δεδομένου της αγάπης του σεβασμού και της ανάγνωσης μέσα μου

ότι οριστικά επέστρεψα στον τρόπο αντίληψης των προγόνων μου

και δεν το κουνάω βήμα από δω,

εξαιτίας αυτού, αν θέλω να μιλήσω με χριστιανική ορολογία

μου προσάπτουν οι ενοχικοί μια αύρα διαβολικότητας ολούθε μου 

και φυσικά το προσπερνάω και τους αφήνω να κράζουν ανόητα ή να με βάλλουν δια της βασκανίας

εξάλλου αυτό το αρχαίο σπορ το γνωρίζω καλά,

πάντα έτσι κάνουν όσοι ποθούν βυθισμένοι στο αβίωτο

έχω αρκετούς θεούς και δαίμονες πρωταθλητές σ’ αυτή την ανοησία μα τους αφήνω να το κάνουν, δεν τους απασχολώ,

όμως

αναρωτιέμαι κάθε φορά,

ξέρεις

υπάρχει ένα bar εκεί κοντά που μένω στην παλιά πόλη της Ρόδου

λέγεται Ρωγμή του Χρόνου,

κι αν εξαιρέσουμε τη μουσική, τη διάσταση του χώρου και έναν δυο πραγματικά ωραίους τύπους εκεί μέσα

υπάρχει ωστόσο ένας βλακέντιος barman εκεί μέσα

με μακρυά αστεία κοτσίδα και μουσάκι που παραπέμπει σε κομπλεξικό ανορεκτικό μαλακισμένο

που και πάλι, δεν είναι τόσο η εμφάνισή του

όσο η ίδια του η στάση

και ιδιαίτερα απέναντί μου

ειλικρινά με εκνευρίζει αυτός ο κύριος

κάθε φορά που περνώ από κει τις ακατάλληλες ώρες

ένα τελευταίο πότο κατά το τελευταίο μισάωρο

αυτός ο καημένος βρίσκει πρέπον να μου πετάει μπιχτές που προκαλούν το πολεμικό σώμα και που ξυπνούν δράκους στο αίμα μου

Του αναγνωρίζω αν μη τι άλλο αυτή τη γενναιότητα και θέλω να πιστεύω πως περί γενναιότητας πρόκειται

αλλά το κακό με εμένα είναι πως διαρκώς προβληματίζομαι έτσι που πάντα καταλήγω στο να οδηγώ τα πράγματα προς την γνησιότητά τους

είναι η στιγμή που θα καρφώσω τον πάγκο

και θα του ζητήσω ευγενικά να βγούμε οι δυό μας έξω

στην κονίστρα

VaVou

μικρός μέγιστος Έλλην γιατί πάλεψα με Τιτάνες και νικητής βγήκε ο άνθρωπος

αθωότερος του αθώου γιατί τιμωρήθηκα με Μεσσίες και νικητής βγήκε ο άνθρωπος

έχω γίνει άνθρωπος και σ έχω ανάγκη

ναι

διψάω και σε πεινάω

είσαι τα ποιήματά μου

είμαι κάτι από σένα ναι

ναι

όνειρα

γίνομαι πάλι μέσα από σένα

απεριόριστες φαντασιώσεις

ελάχιστες θαυματουργές υλοποιήσεις τους

η σπανιότητα

οι παύσεις σου

οι προσποιήσεις σου

τα μικρά χορευτικά ουρλιαχτά σου

η πραότητα στη φωνή σου σαν κάλεσμα

εσύ κρατάς την ποίηση

μέσα από σένα γίνομαι για αυτό ησυχάζω

η άφατη αίσθηση όταν η πλάτη σου αναστενάζει στον ιδρώτα μας

και μια σχεδόν παράνομη δράση από έρωτα

μια αναστάτωση

μια έξαψη που μας αλλάζει

VaVou

επί των θεμάτων του απεριόριστου δανδισμού

έχω να καταθέσω μερικές πρόσφατες σχετικά διαπιστώσεις μου

όπως για παράδειγμα οι πρώτες μου επαφές με τις γυναίκες

 μια οριστική άρνηση στον έρωτα

ήταν κάτι σαν χριστιανικό κατάλοιπο

κάτι σαν η κατάρα του αβίωτου.

Πόσο χαίρομαι που από καθαρό ένστικτο στην αισθητική

απ’ όλες τις παγίδες που υπάρχουν

εγώ ποτέ δεν έπεσα σε αυτή την παγίδα.

Ποτέ δεν είναι αργά θα μου πεις.

Και πάλι δεν είναι αυτό που ψάχνω,

ε γιατί πρέπει να σου πω φίλε

είναι σαν να ψάχνω εκείνη τη μοναδική γυναίκα

τη γυναίκα μοιραίο-μια στάση-μια ειμαρμένη εταίρα

εκείνην που ξέρει την τέχνη να γδύνεται

την ώρα που ακούγεται η Nico να τραγουδάει το strip tease…

VaVou

ζω σ’ένα πολύ όμορφο σπίτι στην παλιά πόλη της Ρόδου

παρμένο από μια λογοτεχνία εξαιρετικής υφής

δεν θέλω να περιγράψω το σπίτι όμως ούτε τις συνθήκες γενικά

θέλω απλά να πω πως στην είσοδο της πύλης της πέτρινης κρεβατοκάμαράς μου 

κρέμασα έναν φακό ορυχείου

VaVou

να μεγαλώνεις άθεος σαν παρθένος

και κυνηγός σαν αθλητής

και αθλητής σαν έκσταση που ωραιοποίησε τον εαυτό της

ένας λευκός καμβάς από αγνότητα

που περιφέρει το μέτρο της σιωπηλά

στο περιγύρισμα του κόσμου

ΙΙΙ) ξαφνικό δομής

(ξαφνική έκταση του ποιήματος)

γιατί είναι θέμα  χρόνου τότε

να σου έχει έρθει η πραγματική ευτυχία

η καταγωγή της γλώσσας

ως η σημασία των λέξεων.

Είναι σα να ανοίγεις τα μάτια σου ξανά

κι ο κόσμος το λέει αυτό ανάσταση

εγώ πλέον το αποκαλώ

εν το α-πολλώ

γιατί ο κόσμος δεν είναι τότε πια

ο βαρετός ο ίδιος

ο άκομψος

———————————————–

ιι) ξαφνικό δομής

ξαφνικό πληρότητας

απορρίπτω το παραπάνω ποίημα

πρέπει τώρα να σας ρωτήσω τι αισθάνεστε?

ούτε αυτό δεν θα κάνω.

θα με αποκαλέσετε αδιάφορο?

α! τι να  πεις σε κάτι τόσο χαριτωμένο!?

VaVou

ένα ‘ησυχο μοναχικό βράδυ

από κείνα που σπαταλάς εννίοτε

στα bar στα λιμάνια ή στις μαινάδες

ήρθα και σε βρήκα και διαπέρασα το σύγκορμο σου

είδα τι σπουδαία αισθητική έναντι της φρίκης

προκαλεί

την ευτυχία του εαυτού μας να τίθεται a priori 

γιατί να θέλω να πληγώσω τον εαυτό μου?

γιατί να επιβαρύνω τη φύση?

ή αν το θέλετε πιο διαφορετικά:

η τέχνη να μαζεύεις τα σκουπίδια σου…

VaVou

ήρθε η στιγμή να ελευθερωθώ λέγοντας βλακείες

ότι μιλάω σα να γράφω

ομιλώ σημαίνει το γράφω

αναπαραστατικότητα και συνουσία

μαζευτήκαμε όλες οι χορεύτριες ετούτο το βράδυ

ήρθε η νέα εποχή για το μπαλέτο αδερφές μου!