VaVou

αργότερα στις βροχές

σε κάποια λίμνη να κάθεσαι στη συννεφιά και να μουσκεύεις αγνατεύοντας

είναι το σημείο όπου το βακχεύοντας δεν περιέχει απαραίτητα το βατεύοντας

κι όμως

ο Διόνυσος παραμένει και πάλι ηδονισμένος

με μια παράσταση όπως τα ερωτικά αντικείμενα που χρησιμεύουν στο καθορισμό των ορίων της έκστασης

όλα αφημένα στην παρουσία της αφήγησης κάπου σε ένα τραπέζι οργίων

αλλά αργότερα μετά τις βροχές

αιμόφυρτος λαιμός από εξασθενημένα πράγματα

κάτι κυνηγημένο συντετριμμένων συντρόφων

κι ακόμα άφοβο στέκει

την ίδια του την ύπαρξη υπό αμφισβήτηση χωρίς ποτέ να πάψει το βλέμμα του να περιπλανιέται

δικαιώματα αναστατωμένης σοφίας που συμμετέχουν

πανδαιμόνιων ερεθιστικών ταχυτήτων με τις αφές

προσμίξεις σάλιου

θέσεις που δημιουργήθηκαν από ευσυνειδησία της έκστασης

 πηγαίνεις? που πηγαίνεις?

(νεύματα προσκλήσεις)

εδώ? ναι εδώ?

ασφαλείς χώροι για παρεκτροπές

διακριτικά τμήματα χτενισμένου κόσμου

αποστάγματα σάρκας από χυμούς και κρέμες

σας είδα κάποια στιγμή στο μέλλον να με κοιτάτε παράξενα

απογοητευμένη που δεν έβρεχε  όταν βγάζατε το καπέλο σας για να χαμογελάσετε

δεν είχα καταλάβει τις αταξίες μου όταν σας έβλεπα γυμνή

όμορφη σε ολοφάνερη γυμνότητα

λέξεις από περίσσεια συστολή και ξεχειλίσματα κελαρυστής κρήνης,

αργότερα μερικές σημειώσεις για φάρσα μέσα σε μπουρδέλο μονοθεϊστικης πόλης

ακόμα κι εκεί τα ήθη ευτελίστηκαν από τους επισκέπτες

-παύσεις για παιχνιδισμούς βροχής

εμμονή με τη βροχή

είναι όμορφα όταν βρέχει

φέρε μου τη βροχή κι έλα να φιληθούμε

VaVou

ι)

Τον έρωτα δεν μπορείς να τον ξεσκίζεις κι ύστερα να τον επικαλείσαι προς τέρψην όταν ανάγκη μια νύχτα στην κάμαρα σου επιθυμείς να φέρεις

 Τον έρωτα δεν μπορείς να τον γεύεσαι κι αλόγιστα χωρίς θεούς ή τέχνη τροφή στα σκυλιά να εκθέτεις

 Κι αν όταν ούτε τον έρωτα θα έπρεπε να αφήνεις μονάχο του να υποφέρει με κάλπικες κρίσεις γιατί πρέπει να μάθεις πως απ όλους τους θεούς π’ ανακατεύτηκαν με τα χρώματα και τις πληγές του έρωτα

 Κανείς ποτέ δεν τον μεταχειρίστηκε με ασέβεια όποια μορφή ή τραύμα κι αν ο έρωτας πήρε

 Παρά μονάχα και να το ξέρεις καλά

τον έρωτα πληγώσανε θανάσιμα όσοι θεοί με τον έρωτα ποτέ τους δεν ανακατεύτηκαν

 όμοια το ίδιο άξεστα όπως επάνω του ουρούν άξεστοι όμιλοι στα νοσοκομεία

 Αισθήσεις σπουδαίες που όμως έντυσαν με πράξεις χυδαίες μετά

 αφότου την ηδονή τους με απληστία επήραν

 οι περισσότερο ασθενείς γιατροί από τους αναρρώνυοντες ή τους οριστικά τραυματίες

γεγραμμένα σαν λάφυρα χωρίς τη συγκατάθεση των

ιι)

εκλάμψεις καθαρών θελήσεων

εισχυμένα

προ γράμματα σαν σκέψεις που έσταξαν μέσα στο ποτήρι κατά τη διάρκεια μιας μοναχικής βόλτας

ο ρωμαίος στρατιώτης ήταν πιο αθώος από τον Ιησού

και πολύ περισσότερο αθώος από τον θεό του Ιησού τον Γιαχβέ,

σχεδόν ηλίθιος θα έλεγα

ιιι)

Την άσχημη πόλη μας την Αθήνα δεν μπορούμε πια όμορφη να κάνουμε

Την ομορφιά την δολοφονήσαμε με τούτα τα απαίσια τετράγωνα κτίρια και τους ασφυκτικούς χωρίς υπαίθρια αρχιτεκτονική πια χώρους

Έτσι που όταν την πόλη κοιτάς είτε από πάνω είτε από μέσα όταν την διαπερνάς

Η θεά μας πένθιμη στα παλλάδια της κρύβεται από ντροπή και κλαίει

 Αλλά όπως το σκέφτομαι λυπημένος και πάλι

 Υπάρχει κάτι που μπορούμε κατ ελάχιστο να πράξουμε ως πράξη όσια της ομορφιάς επί δικαίω

 Μπορούμε τουλάχιστον να κατασκευάσουμε μια συνολική ψυχολογία κοινωνίας κατά το ιδανικό μιας πόλης αρχιτεκτονικά δοσμένης από Παρθενώνες

 Γραμμές που ορθώνονται αρμονικά και γράφουν το τρυφερό το απαλό και την ανυποχώρητη ρώμη

 Καμπύλες που δεν αποκλίνουν βίαια και απειλητικά από τις αισθήσεις του ωραίου

 Σκεπές που δεν μιμούνται τα βασιλικά στέμματα

 Αλλά φωλιές σαν σκεπές σπιτιών του χωριού που με απλότητα επιστεγάζουν την μεγαλοπρέπεια στις κιονοστοιχίες της ελευθερίας

ιv)

τρίξιμο σε μισοσκόταδο

μια περιπέτεια από φανταχτερά πλουμίδια

ένα τσιγάρο σ’ ένα μπαλκόνι

ένας δημόσιος κήπος

κάποιος που μαντεύει τον εαυτό του στον καθρέφτη

ένα ατελείωτο τοίχος από μαύρες πομπές

απορροφημένες δυσθυμίες

σιδερένια ρολά από ημερήσιες μελαγχολίες

τρίξιμο πόρτας σαν τρομπόνι

ένας άλλος ήχος από περπατισιές αγέλης

ένας τρομακτικός χαιρετισμός από ήχο πρωινού

κι ένα ξάγρυπνο σταμάτημα από φόβο

ελαφρώς διαφοροποιημένη δολοφονία σαν ενοχή σε δημόσιο σισσίτιο,

μπορώ να μαντέψω τι θέλετε από εμένα αλλά με τις χειρονομίες του σταυρού γελώ

γυμνός σαν σας πίνω στ’ ανάκλιντρα

θεάματα από κακόγουστες τραγωδίες

v)

κι αυτό σας εξηγώ και δεν με πολυσκοτίζει το γεγονος της αφροσύνης σας γιατί τον δικό μου θαυμαστό δρόμο τον έχω βρει κι ας μ’ ονομάσετε κι όλας αλλαζόνα

πως μέσα στη μέθοδο αυτών που προσπάθησαν να παριστάνουν τους καμπόσους και τους ευεργέτες του υψηλού

και βούτηξαν στην οριστική από μέθοδο αποχή του κορμιού εξαιτίας κάποιου θεού που σιχαίνεται την ευχαρίστηση

που της κάρφωσαν πρόκες χωρίς να διδάξουν την πολυσημία της διδασκαλίας στη μάθηση

πως υπάρχουν καλύτεροι ακόμα τρόποι να θεραπεύσεις τον κόσμο από το να το πας φυρή φυρή στην σταύρωση σου για να πάρεις τις αμαρτίες του ανθρώπου

και ποιες αμαρτίες δηλαδή (μια άλλη μεγάλη κουβέντα αυτή)

πως υπάρχουν τρόποι καλύτεροι από μια καταπαίτηση αποφυγής της επιθυμίας για να μη νιώσεις πόνο

αφού το ασυγχώρετο στη νιρβάνα είναι η απουσία της αντίληψης του είμαι

κι άρα ένας ευτελισμός της ύπαρξης ως ανεπιθύμητης επιθυμίας

ή ένας Αβραάμ που στην κάψα της ερήμου είναι πραγματικά εξαιρετικά επικίνδυνο να την βγάλεις και να την παίξεις απουσία υγρών σε άγριο ήλιο

αλλά εντέλη

όπως κι αν σας έφτιαξαν μέσα στην ιστορία των τρόπο που θα αισθάνεστε τώρα και στο μέλλον

που διψάτε από την δικαιοσύνη του σώματος σας βλέπω

 τότε που η ενοχή παύει να έχει σημασία γιατί η ανάγκη είναι η πιο σημαντική σας ηδονή

και σβήνετε τις απαγορεύσεις γιατί όλες οι τεχνικές ενός άγριου κυνηγού έχουν πάρει την μορφή του ξελογιάσματος

αν έχει συμβεί φυσικά τότε πολύ πιο πολύ σας ‘εχει συνεπάρει κι εμπεριέχεστε σε έναν κόσμο που με τέτοιο τρόπο θέλει να συνεπαίρνεται

….ωω τι ωραίος είναι ο κόσμος όταν πιάνει αυτή την τόσο ειδωλολατρική συχνότητα

vi)

στις τεχνητές μνήμες δεν υπάρχει καθόλου φυλλομέτρηση

φυλλομέτρηση κατά Vilem Flusser

εξαιρετικό point!

vii)

πέμπτη μετάθεση αρίθμησης σαν ύπαρξη που σηματοδοτεί την παρουσία της όπως μια απουσία που μεταφέρεται

αυτά τα τμήματα κενού στους συμπαγείς χώρους μοιάζουν με παράθυρα ανάσας μέσα σε τσιμέντο

(ήχος που τρεμοπαίζει σαν φωτισμός από μέλι! το βρήκα!-το βρήκα!

ήχος από γραφομηχανή-ξέρω μερικούς τύπους που έγιναν συγγραφείς μόνο και μόνο για τον ήχο των πλήκτρων της)

παρακάτω καταφύγια: γοητεία από όραση βαθιά-

εμφυλιακές εκρήξεις

η ανοησία την εποχή των τυφλών

VaVou

έφερα λίγα χρόνια κύματα Πυρρόξανθη πλάτη ημέρας αγαπημένη σαν ώρα από χείλια φλόγες ραγισμένου τραγουδιού έρωτας άνεμος ρευστή σας παρουσία

καλός και δυσανάγνωστος στη γη του Μάργους  κεφάτος κισσός και μέλλισσσες από ορμητήρια κλεψύδρας

απλωμένος σε έναν κόσμο γυμνό κι αφημένο στο όμορφο

βαθιά ριζωμένο σπλαχνικό στην απλότητα της καρδιάς και σύνθετος νους μέχρι την ορολογία της αβύσσου

μ’ άλλο πρόσωπο μια οπτασία απαράλλαχτης ουσίας και μια αναλλοίωτη καμπύλη

ξέφρενος ρυθμός από σιωπές που συνηγορούν στις μουσικές τους παύσεις

σφεντόνες από ηλικίες κατευόδιων που έριξαν για άγκυρα την τύχη

αντιμέτωπος πέρα σε αβάφτιστες ανακαλύψεις

τις οιμωγές που σφυρίζει στην κουπαστή ένας συνταξιδιώτης

έμβρυο με την μέρα λαξεμένη βλαστάρι από καθαρισμένο κόσμο και μαρμαρυγές πρωινών ιριδισμών σε τόπους από υγεία βαθιά μες τα σελαγίσματα μιας περαστικής φιγούρας που σου κλείνει το μάτι αναπάντεχα

κι ένα φιλί μιας άγνωστης κάτω από το πι της πόρτας γιατί?

κι ακέραιος δρόμος με τη ρέμβη της θάλασσας ως το κόκκαλο πολύχρωμες πανιές αγκαλιάς και την φαντασία κορυφωμένη δημιουργική μανία από ανταπόκριση γυναίκας

και χρόνια που έζησα έγκλειστος σε δωμάτια αφουγκραζόμενος την ιστορία

τη ζωγραφιά που πετάει ξαφνικά σαν κυλιόμενη βάρκα από ένα μπαλκόνι

και τις παιδικές εκθέσεις του κορμιού που βρίσκω διορθωμένες στα σκουπίδια

τα χρόνια που έζησα αλλάζοντας τις εποχές με αισθήματα π’ εντρύφησαν στις προσθέσεις και τα χτυποκάρδια της νεροκορφής

 μόλα τα στήθια που αναβλύζουν εγερτι ηδονων μεσω του ήλ-ιου κυκλος εξαίφνης ο απηλλαχθαι των κρεμασμένων χθονων

στην νύχτα όπου το διάφανον χαίρε νεφέλει από φωνής του σύγκορμου στο τεντωμένο στόμα

από αιώνες ολόκληρος μια ζυγαριά και το καϊκι μου ένας θεός Γλαύκος

με κοχύλια και φύκια και συνοδούς ψαριάς και θαλασσοπνιγμένος στο ουρλιαχτό τις ειμαρμένες

μπράτσα από σεντόνια ολόλευκα  για να υποδεχτώ τα όρνεα

με θεούς άγριους και θεούς πράους-σ’ όλους ισόθεος πιστός χωρίς δυσαρμονία στις μεταβάσεις

κουδουνισμένος τρελός για να ερμηνεύσω την μέθη ολόγυμνος θνητός

και πάντα συντονισμένος με μιαν εικασία για τα ποίηματα που φτιάχνει η άφρενος ανασαιμιά του

γιατί ποτέ σαν άσκοπο σκοπό δεν το ρίχνω στην αλόγιστη χρήση και πάντα ποθώ στα πέρατα για να κλάψω κάποια Πασιφάη να γυρέψω ολόλαμπρος να γυρέψω το βυζί  και την καύλα που πιπιλάει τους έρωτες αδιαφορώντας για τους χρόνους.

Τι τουδε εστι κατα του δαιμονα εαυτου τις ακηδησοι πονου, δεινον ω δοκει τουτο και πολεις στας μελαθρων σαισιν κυκλω και ψυχροισι καρδια εις αδελφον κεισηκουσε τον ειμαρμενον  μαντι, φλογα χειρεσσι τη δαιμονων δικη που μες το νόημα του λουλουδιού και της αρτηρίας από σθένος

ήσυχα το κάθεται το γραμμένο γελώντας

-λες και για τον ποιητη τω αιματι και τη θλιψη που οι μακαριες νησοι κλωστή για να ράψουν στη ζωή

το αίμα του κάνουν πόσιμο

αλλά δε φτάνει εκεί η πονηριά του μυστικού δείπνου κι ούτε εκεί το πρέπον για τέλος

η πραγματική σφραγίδα είναι αλλού. Ποθώ τον ένδοξο θάνατο. Δεν επιθυμώ να αναστηθώ. Επιθυμώ όμως να με θυμούνται έστω δυο τρεις

για αγώνα ξέφρενο με ελευθερία και ωραίο. Αυτή είναι η κουλτούρα των προγόνων μας, οι θεοί

και θα μας επιστραφεί

εκτός αν η πείρα σας ξέμαθε τον δρόμο

VaVou

Εγώ τους άγιους τους περιφρονώ. Προτιμώ τους ήρωες. Από τότε που το ξι το έκαναν γάμα, γάμα τα. Οι ικανότητες παραγκωνίστηκαν κι άνθρωποι πενθούν για να μην πληγωθούν περισσότερο.

Δεν μπορώ. Πρέπει να βάλω να πιω. Θέλω να νιώσω την κραυγή του αίματος που δεν διστάζει.

Οι πύλες ανοίγουν ξανά και ο ρυθμός εισέρχεται. Τα κορίτσια το ψιθυρίζουν. Μια μαζική κατανάλωση από κέφι./ συγκρατημένος σπασμός από έμπνευση. Πάλι αυτές οι παράξενες οπτασίες.

Σπερματικός ιδρώτας. Υποπροϊόντα μιας συνάντησης.

Σφίξιμο χεριού από συνήθεια με φθόγγους από αντίο. Τελευταία φωτογραφία της κυρίας με τις αστείες γάμπες μπροστά από θάλασσες

παραληρώ από μικροβιακή λαμπερότητα. Παραισθήσεις. Τι θέλετε να πιείτε? Παραισθήσεις.

Βωμός! Άξιος βωμός! Και κωμός- παιχνίδια από ανατομίες. Μόνος με τόσους υπέροχους θεούς, ήρωες, θεότητες και δαίμονες, τιτάνες παραστάτες

μόνος χωρίς άνθρωπο, έχω γίνει ο περίγελος όπως παγίδευσαν την ιστορία με νάρκες

μόνος με Έλληνες που δεν είναι πια Έλληνες στα ήθη-στην εργασία και στο όργιο, στη χαρά και στον αγώνα, χωρίς υστερίες και χωρίς πανικούς παρά μονάχα μέσα στα αίσχη να λυσσάς όπως αυτά περιέχονται μέσα στην ένωσή σου με το θείο σε κάποια γιορτή, σε κάποια τελετή ή σε έναν έρωτα. μα είναι πολύ αστείο τελικά να αψηφάς τον θάνατο όταν όλοι τον φοβούνται. Είμαι ο μόνος αναρχικός που μιλάει με έρωτα για την δημοκρατία και με φιλία για την πατρίδα και τους θεσμούς της? Είμαι ο μόνος αναρχικός στην ιστορία που ασπάστηκε τους θεούς. Δεν μπορώ να πω παρά πως διαφέρω ριζικά. Μεταμορφώθηκα σε μάγο των χρωμάτων με σονέτα για ήρωες από κελαρύσματα λιμνών. Χαρακτήρες. Αλλά ποτέ δεν λησμονώ τους κανόνες της σκακιέρας. Ίσως για αυτό τις περισσότερες φορές νικάω. Λες πως είμαι χέστης αλλά όχι

είμαι μόνος. Δεν με πλησιάζει άνθρωπος όταν ανοίξω το στόμα μου και μιλήσω σε τι πιστεύω. Ύστερα μιλάνε για ρατσισμό, για πατρίδα για μετανάστες, εγώ το  ίδιο το αντικείμενο του ρατσισμού και μετανάστης στην ίδια μου την πατρίδα. Και γάμα τους φασίστες και τους πρόσκαιρους σφετεριστές που μπέρδεψαν τα μπούτια τους με σούπες από λίγο απ’ όλα για να πουλήσουν πατρίδα εκμαιεύοντας ψήφους  Όμως ευτυχώς εντάξει. Δεν έχω παράπονο. Τα καλοκαίρια τα μουσεία με τις πετσοκομένες μορφές της αντίληψης πάντα γεμίζουν. Ναι, έχω βαρβαρική καταγωγή μανδάμ εσείς που μου το λέτε όταν ο αντιδραστισμός σας πετρώνει στο μένος των χανίφ,σας λέω πατέρας μου είναι ο Δίας και μάνα μου η Πύρρα, και σεις εκ των Σκοπίων που λέτε πως είστε Μακεδόνες ή ακόμα και Θράκες πέρα από το γεγονός πως κι εσάς πατέρας σας είναι ο Δίας κι άρα αυτό σας κάνει αδέρφια μου ακόμα κι αν δεν ομιλείτε την γλώσσα των  γεγραμμένων αναθεμάτων και των επιτύμβιων στυλών, την μάνα σας πως λέγετε Θυία τούλαχιστον μάθετε και πάψετε να μιλείτε για Αλέξανδρο πως “Έλληνας” δεν ήταν, αλλιώς τα βράδια δεν θα κοιμόταν με την Ιλιάδα παραμάσχαλα για να πάρει εκδίκηση για τις λεηλασίες των Περσών.

αλλά ναι, εμένα εδώ, εμένα που με έκαναν να υποφέρω από ρατσιστικό μένος επειδή δεν ορκίστηκα σαν χριστιανός στο στρατό κι εμένα που αυτοί που διώκουν μετανάστες με κάνουν να νιώθω πιο μετανάστης από αυτούς, γιατί σήμερα δεν έχουν τρόπους και ήθος κανείς, καμιά καθαρότητα πάνω στα πολλαπλά πρίσματα του νοείν. Α σήμερα έμαθα και για τον Καντάφι. Κατά την επίσκεψή του στην Ιταλία κάλεσε τις γηγενείς μοντέλες για να τις προσυλητίσει στο Κοράνι. Γνώριζε βεβαίως την αδυναμία του Μπερλουσκόνι στο ασθενές φύλο. Να κι άλλος ένας χριστιανός που λέει όχι στην φωταγωγημένη καταγωγή της πατρίδας του. Για να αναγεννηθεί η πιετά  της Παναγίας με πτώματα Ιησού, πάνω στα ποθητά όργια που αντιβαίνουν το δόγμα της καθολικής παρθενιάς κρύφτηκε ο σχεδιασμός της φύσης πίσω από την ευτέλεια. Δυο μέτρα και δυο σταθμά αλλά δυστυχώς για όλους σας, στο τέλος πάντα το φυσικόν κάνει την αρχή.

Φραγή κριτικής. Δεν θέλω να γίνω σαν τα μούτρα τους. Δεν θα υιοθετήσω τις πρακτικές της βίας ποτέ παρά μονάχα αν με καλέσουν επίσημα σε μονομαχία μέσα σε μια κονίστρα με όρους δορυξενίας. ( Ακόμα περιμένω μια πρόταση περί τούτου. Δεν έχω ξεχάσει. )

Μα εσείς παραληρείτε κύριε.- Όχι όχι, δεν είναι παρά μονάχα η τεχνική του ιδιαίτερου οργασμού. Διακεκομμένες ρυπές από προσχέδια μαντικής.

Και το ερωτικό ζώο.

Πηδώντας όρθιοι προχωρούν προς τον ήλιο.- Ακόμα δεν βρήκα γειτονιά με κάβα που να διανυκτερεύει. (Άλλη μια νύχτα έγκλειστος περιστρεφόμενος από σπαραγμούς του γκονκ)

αποθέωση μιας τεράστιας γυμνότητας κι επείγουσα ανάγκη από γιορτινές νύχτες

φαίνεται σαν μια συνείδηση χωρίς μέλλον

πως πρέπει να βγει το πιο άχρηστο κείμενο σαν ρόγχος από ενθέωση

αντιπρόσωπος ενός μοντέρ με επικρατούσα σημασία στη θέληση του διαπεραστικού πεπρωμένου

στοιχεία επιθυμίας με επιληπτικά απόσπάσματα ακροατή

υποτονικές παραστάσεις από θηρία που τρέφονται με πρωκτούς και ζωντανή γη από οστά που πενθεί τα κατορθώματα επί των διαστροφών τη γύμνια που την καθάρει

μα εσείς παραληρείτε κύριε για μιαν κωλοτρυπίδα

μα εσείς παραληρείτε κύριε για μιαν ηδονή

VaVou

απ’ τις μετωνυμίες του μέλλοντος οδηγημένοι τώρα ανάγκη μπροστά σε τίποτα σωματική σιωπή

ένα δυο έτη φωτός μακρυά και ταξινόμηση στα εξαρχής λοξά

καταφανέστατες πολιτείες και παλιές αξίες από συντριβή για να θυμάσαι τις λέξεις σαν κραυγαλέα σκάνδαλα και την οργανική συνείδηση φορτισμένη στην ωμή τριβή

κιόλας πέρα από τα βουβά της λησμονιάς σε μιαν απέραντη αίσθηση βουνών

που για τους λίγους είναι αλλά δεν τους επιλέγεις ποτέ εσύ τους ήχους των άστρων

γιατί οι Ποιητές που λάτρεις τουλάχιστον τ’ Απόλλωνα είναι θέλουν δεν θέλουν

κι αν δεν θέλουν άλλο δεν επιθυμούν  να αλλάξουν τους θεούς

‘εχοντας κιόλας φονέψει τον άνθρωπο, τι άλλο?

Κι αν έχω μια δυνατότητα πέρα από τις δυνάμεις του θνητού

καλύτερος απ τους θεούς δεν θέλω να γίνω

αλλά να γίνω ίσος τους όπως με θέλουν αν συμφωνούν

κι όπως στα ακριβή μεγέθη της ακραίας άρπας με χρήση σφεντόνας πετροβολώ τα όνειρα

για να μάθω αν θρυμματίζονται οι ουτοπίες

τότε

στις πτυχές του κόσμου

κάτω από κάθε συνώνυμη φύση οικοδομώ ιδέες περιφρονώντας το εγώ του ποιητή

γιατί αν κανείς δεν μπορεί να δει πως δεν έχει ουσία να θες να είσαι πάντα καλοντυμένος κρύβωντας ένα σώμα της ντροπής

ή να ‘σαι πάντοτε γυμνός για να επιδεικνύεις ηλεκτρισμένος αλεκτρυόνας και καταγέλαστο το άνοο

τότε καμιάν άσκηση στις αρετές δικαιοσύνη δεν αποδίδεις

κι ένας ανόητος αμύητος χαραδριός  κιόλας το θέλεις να είσαι

που γευματίζει και τρώει λαίμαργα τις γοητείες των γκρεμών

κι

αδύνατον πως να σταθεί και να θαυμάσει χωρίς φόβο τις αβύσσους?

Μα τώρα το ξέρω κι εκεί σκοπώ

παιδί πως όταν ήμουν

η αρετή μέσα μου κοιμόταν τον Ύπνο τον παρθενικό

πριν να ξυπνήσει από την οδύνη του Πόνου

μεγάλο μυστικό που φύλαε για τον μεγάλο εαυτό το πιτσιρίκι μέσα του

τα όνειρα να θυμηθώ που έβλεπε το παιδί στην αγκαλιά του πράου κόσμου

VaVou

ειλικρινά

έχω βαρεθεί

έχω βαρεθεί να μιλάνε για μετανάστες

τα δικαιώματά

τις συνθήκες

και το πως θα τους σώσουμε

πως θα τους απαλλάξουμε από την κακουχία

άνθρωποι που

όταν βρέθηκαν για λίγο σε κάποιο αεροδρόμιο από τη θέση του τουρίστα

ή σε κάποιο παγκάκι τα ξημερώματα από τη θέση του χαμένου εραστή

θυμήθηκαν

πως η φιλία δεν αγοράζεται μ’ αξιοθέατα

κι ο έρωτας δεν ησυχάζει ποτέ ξεριζωμένος

από την ίδια του την πατρίδα

VaVou

με σεβασμό στον Ερρίκο Μαλαβέστα

καυτά νεανικά κορμιά με σωστά σημάδια υγείας κι εσώτερη συγκίνηση πραγμάτων εφικτή στον καθένα από το διανοητικό ηθικό της ανθρώπινης περιστρεφόμενης ζωής για μια κάποια μερική αξία από την πλευρά του θανάτου και μέσα σε αποκυρηγμένες ηδονές αισθάνεσαι την επιθυμία που αισθάνομαι κι εγώ μέσα σε αυτό το κατώφλι της πραγματικής αδυναμίας να γεννηθώ μέσα στα χέρια σας βρώμικος όπως το αίμα της γυνακείας περιόδου να ξεπληθώ με το αίμα εκείνου που πεθαίνει από τιμή κι από δίκαιο  αλλά κι από μια καθαρή ψυχή προορισμένη για απολαύσεις δηλητηρίων, να ‘μαι ξανά εδώ στην καρκινική βλενορροια από μιαν αδύνατη αναγέννηση προσποιητής ιδέας περήφανος όπως ανεμίζω στην μοναξιά μου τους ήχους των ποιητικών ουρλιαχτών του αγριμιού που επιπλέει στα βάσανα βλαβερός στην σφετερισμένη εξουσία και ριζωμένος μέσα στην αγωγή της τρέλας από κομψότητα-της σιωπής των κρουστών όταν η νύχτα πέφτει και το σώμα ανασαίνει θέατρα από εξαιρετικές περιπτώσεις γιορτής-μα  και σεις χολες ανδρός φθαρέντος  ταύτην νόσον ιερά ανθρώπων φράζεται μ’ αποτελέσματα πανούκλας με καταλύτες σταθερότητας από ακατάληπτες παραλυσίεςκαι συνεχείς πόνους που τους αποστρέφομαι και τους περιγελώ  και τους φτύνω παρατημένος στην ευαισθησία της περηφάνιας αλύγιστος κι αγονάτιστος ακόμα κι εγώ εδώ μέσα σε εμένα ένα σταυροδρόμι από συναρμολογημένες διαύγειες εισέρχομαι στα σπλάχνα μου και ταξιδεύω στα σπαχνικά μου για να συνατήσω εκεί μέσα τον καθέναν από φορτωμένη σιωπή και μπουκωμένη στο κλάμα από δάκρυα τον φόβο και την ελπίδα πιο βαρυά κι από συλλαβές στροβιλικών πνοών ακρόκορφα του θάρρους προχωρώντας γροθιά βυθισμένη στο μελάνι βούληση στην ακτινοβολία της απρόσμενης κίνησης καθορισμένο στην πραγματική σκιά να ουρλιάζω από χαρά στην αλήθεια την αδιαντροπία της ακλόνητης απόφασης  και τα πανωφόρια της επιστήμης κρύσταλλος σταλμένος προς τους ουρανούς ένας πεταμένος κι αποκαλυπτικός διάκοσμος από πρέσβεις των μεταφράσεων των εντυπώσεων, σύνθετος   και παγωμένος ένα αποτύπωμα από ευφάνταστα στρώματα φαντασιακού πρωτόγονης αρμονίας όπου σε κάνει να επιστρέφεις στην ομιλία του ζώου για να κατανοήσεις την φυσική ανισοπέδωση της σκέψης απ όλους αυτούς που παριστάνουν τους καμπόσους μέσα στις τρέχουσες λογικές βραβείων εκτρωμάτων που ντύθηκαν τις ουτοπίες και τις υποσχέσεις και που διαμορφώθηκαν βίαια και ξαφνικά από θεόσταλτους βιαστές των κοινωνικών ζυμώσεων ή και ακόμα από αθεόσταλτους τοποτηρητές μεσσίες κι αυτοί το ίδιο ναι το ίδιο και τα ένστικτα τα αισθήματα κι αναδράσεις τους τα συναισθήματα όλα αυτά που είνα  υαλώδη νησίδες από διανοητικά παρόντα φανερωμένα στα αφασικά πλαίσια την ηδονής των διαπιστώσεων και των φρονήσεων και της πίστης στην ελευθερία τώρα κατάντησαν ιαχές κοπρολαλικών χαραμάδων μονοπωλίων της σκέψης για μια ορισμένη Πίστη αλλά δεν είναι για αυτούς παρά μονάχα μια επίπλαστη όψη της γλώσσας ως τι? τίποτα. Με την υπεκφυγή του πράγματος ανάμεσα στις φανερώσεις, γιατί έχω βιώσει τα φανερώματα των θεών αλλά κανένα νόημα δεν έχει να πιάσω ποιον και να του πω τι, αυτό είναι για κάθε άνθρωπο ξεχωριστό και μοναδικό και τις πριές της σκέψης με μηνύματα δήθεν γνήσια κι αυθεντικά τα ακούω βερεσέ, αυτές τις κακές διτυπώσεις της πρώτης όψης της γλώσσας τις ακούω με περιφρόνηση.

Έχετε την ατυχία να είμαι πιο βρώμικος από την εποχή σας και πιο καθαρός από τη μνήμη σας, γιατί τίποτα δεν θυμάστε και την ιστορία την θάβετε κάτω από τα επίσημα χαλιά σας με παραδόσεις που τίποτα δεν σημαίνουν και τίποτα δεν λειτουργούν παρά κατάντησαν κακόμοιρα μουσεία για να υπενθυμίζουν την μιζέρια σας των όσων ανεχτήκατε και υπομείνατε ανά τους αιώνες σκύβωντας το κεφάλι στους βυζαντινούς σας σιχαμερούς σας αυτοκράτορες κι αργότερα στους παππάδες σας και στα χαλιφάτα των πασάδων σας και στους βρωμερούς σας αγίους οι ζωές των οποίων καμιά κοινωνική ζωή δεν περιέχουν και καμιάν ανεξιθρησκεία παρά μονάχα το ιερόν τους ίδιον ανέχονται για να εξάπτουν στον άλλο τ προσάδην σκύψιμο της κεφαλής, για νασ’ αφήσουν ήσυχο να λαχταράς τη δίψα όπου αφότου γεννήθηκες στα δηλητήρια πράγματα με αλχημείες βασανισμών σε ένα ομιχλώδες αντιληπτό κλονισμένης θέλησης την μετέστρεψαν.

Αλλά και σεις του Αλλάχ και του Μωάμεθ πρόβατα φασκελωμένα στην υποταγή, με την ακατανόμαστη αθλιότητα να συντρίψετε τον διαφορετικό τον εξωτικό και τον ωραίο, με τα παραμύθια της χαλιμάς για την βαθύτητα της ανατολής μέσα από λικνίσματα του χεριού που μέθυσαν από μυστήριο τίποτα δεν έχετε να παραδώσετε και τίποτα δεν έχετε να μου διδάξετε και πολύ περισσότερο την δημοκρατία, παρά μονάχα να κάνετε τους άλλους να ελπίζουν να μην σταθεί η αραπιά ποτέ δυνατή στα πόδια της γιατί τότε θα τους αφανίσετε όλους αν δεν γονατίσουν στα φέσια και στις μπούρκες

ω πόσο δυστυχισμένος είμαι πόσο ξεσκισμένος που ξαναγυρίζω ολότελα μόνος  μέσα στην μικρή μου σκέψη σαστισμένος για να αισθανθώ το πρωτόγνωρο των δελφικών κωδικών προτού να σβήσω μέσα στην περιγραφική έκλαμψη ενός κόσμου από χειροπιαστούς πολιτισμούς εξαιρετικά ζυγισμένους στη σάρκα και στο πνεύμα όπου τίποτα δεν απαγορεύεται αρκεί να διαπνέεται από το ζωηρό και το νωχέλειο, την ομορφιά και το γυμνό δίκαιο, εκεί όπου το βλέμμα μου ενσαρκώνεται στο χαμόγελο ενός βρέφους που το κρατάς στην αγκαλιά σου κι εκείνο βουτάει μέσα στις έγνοιες και στις σκέψεις των ματιών της αντίληψης και μονάχα όταν φτάνεις στο ολυλαμπή σημείο του βιώματος το βρέφος ησυχάζει και γαληνεύει κορυφωμένο στην αρμονία όσο κι εσύ

ω πόσο δυστυχισμένος είμαι και κλονισμένος μέσα στους δειλούς κι άτολμους έρωτες όπως τους καταντήσατε με ράσα κι υποχρεωμένος να ονομάσω τις κραυγές της γλώσσας της αμαρτίας για το σώμα γλώσσα μου και διεγέρτης της ίδιας ξεφτιλισμένης φωτιάς οικείωση πρωταρχικής διαμάχης με την παράσταση που την εγκατέλειψα, που με υποχρέωσαν να την εγκαταλείψω, που έγινα τα ανίκανα πια χέρια των μοντέρνων γλυπτών που καμιά βαθύτητα και κανένα θεό δεν μπορούν να βρουν μέσα στα δρώμενα της ζωής αφότου τα βουνά έχασαν τις νηρηίδες και τους αυλητές Πάνες των πηγών

που οι ισπανοί ξέχασαν ότι ονομόζονται ες πάνια γιοί του Πάνα

που οι Άγγλοι, οι Φιλανδοί κι οι Σουηδοί κι όλος ο βορράς ξέχασαν μέσα στη σάρκα τους λησμονημένο τον Δία με τη λογική που δεν στέκει μέσα στην καταστροφικότητα των ιερών εξετάσεων.

Τι άλλο παρά να τριγυρνάς εδώ κι εκεί καταμεσίς των ναρκωτικών ονείρων φωτεινός αίσθηση κι Ύπνου βαθιάς ερμηνείας σημείων και κινήτρων, απαρνημένος με πνευματικές πλάνες καμωμένες από απουσία κι από αμετοχή, να τριγυρίζεις χωρίς να μιλάς κουβέντα καμιά παρά να κοιτάς στα μάτια και να χαμογελάς με σύσταση από συνειδητές βαθμίδες ποιητικής γενναιότητας τις ευγένειες, τι άλλο έχω παρά να στέκεσαι στο πλευρό του ανθρώπου μέσα στις αδιάκοπες μολύνσεις από απελπισίες του, τι άλλο παρά να του αρνήσε να πεθάνει μέσα στις απειλές από εκβιασμούς για το επικείμενο τέλος του κόσμου τι άλλο παρά να απελευθερώνεσαι χτίζοντας πόρτες και κήπους παραλλαγμένων λουτρών κι εκεί όπου άλλοτε οι ενήλικες γονάτιζαν στο όνομα της ηθικής πεπατημένης των αστών και πέτρωναν προ των αυλείων πυλών.

Ένερθεν Έντιμον χωρίς καμία ενοχή και να παρασυρθείς απ’ τη ζωή, την ομορφιά και τα βάσανα, χωρίς ύλη που φοβάται να γδυθεί από Θάνατο και χωρίς άβουλο πνεύμα για να σαστίσει στις ηδονές. Ζήσε τον εαυτό σου την μετρημένη έκσταση όπως μετρημένα εκστατικά κι αυτός σε ζει,από τη γέννηση μέχρι το τέλος σου. Ζήσε με θάρρος. Μόνο αυτό έχεις ανεξάντλητο κι ωραίο.

VaVou

αφικομενος οτω ιλλομενων οργας ιππειω γενει οιωνων κοσμουσα αυτη

ευ δ αν συ οντας παρ υγροις επεων

ω παντες ανοοι αστοι

πατρωα μηνισας ω σεις φονοι υιοι αρνησεις ρησεις

θεηλατο φυσεις θεων υπο ζυγω ειργασθαι επι αιωνων

και δεισασα παρησω προς ανδρα το κερδος δμωαισι διωλεσαν πληθων-

αλλ α δει πειν  ορω εαυτω που κλαιων με τυχη ευτυχη παροντι θνησκη ταις κομποφανειες την ανθρωπισιν ακοην εις Ολυμπιοις

και δεινων των νυν

φιλοι θεοι δ ορθως τη δοξα σας πεισομαι

κι ουτως εχει σοι ταυτα εις το νεκρον εμε απορρητον χλωμο διωχθεντα

 Διονυσο θεω Δαμου λυτρωτη και μεθην προσφευγω

αρτανη διπλας οψεις και ψεγω συ ω σχετλια ποτνια θηρων υδατος γλυκια θαλασσια μητερα ω Βακχε

θερμην επι ψυχροισι καλον μη τουτο δικαιως τω αιματι

πριν καμε μεστωσαι οργης εισορας πυρσους

ο κατθανων το αλγος εκ ποδα πατρος ο ανελθεις κισσος που δεδρακυιαν γελων τοις επιβολων φρενων

που φερεις αισχρον εις καθαρσιν κι υπιλλεις τα στοματα εις αμωμα φιλια

εσε γελαστε τραγοποδαρε αυλε δενδριτι

εσε ταυρομορφε βασανιζομενε υπο των αξεστων μυξοπαρθενων τη μαστιγα

εσε ησυχε των σοφων μεθεξις τεχνη

συ χθόνιε Σεμελιε π ακουεις εσθ υπο φωτος και σκοτους

τον σον λογο βωμοις παμφλεκτοισιν εις βεβαρβαρωμενους

εσυ μακαριε ταξιδευτη  π απορροιβδεις οργιων γαλα