VaVou

υπολείμματα. χρήση καπνοειδών. υπολείμματα. χρήση σκονοειδών. υπολείμματα. κι όμως καμιά ησυχία. διεσταλμένες κόρες. κάποια αποτρεπτική γιορτή προγόνου σαν σήμερα. ουρλιαχτό και πάλι ουρλιαχτό. καμία ησυχία. Joseth Roth, o θρύλος του Άγιου Πότη, το ποιητικότερο διήγημα του 20 ου αιώνα. Η όγδοη φορά που πίνεται νεράκι. Πως θα γίνει να ξεπεράσω κάτι τέτοιους τύπους. Ακούω για Υφαντή και δεν έχει καμιά διαφορά από τον Ελύτη.  Το ζήτημα δεν είναι ούτε να οπλοφορείς (αυτός που αισθάνεται μέσα του δυνατός δεν έχει ανάγκη να οπλοφορεί) ούτε να αποσπάσεις γυναίκες από κανέναν. Οι σχέσεις δημιουργούνται ανά δύο πάντα. Δεν έχει να κάνει με το αν είσαι ποιητής ή όχι. Εξάλλου, από ένα σημείο κι έπειτα οι γυναίκες παύουν να έχουν νόημα. Διαρκώς επαναλαμβάνονται μέσα σε μια χιλιομασημένη αισθητική χωρίς αντίκρυσμα. Αρωματικά κεράκια, λίγα γαλλικά, κάμποσο χαλασμένο τυρί με κόκκινο στυφό κρασί, λίγο παραπάνω μέθη, ένας κάπως αληθινότερος λόγος σαν χαριστική βολή. και μετά τι? κοινές εξόδοι με φίλους στις μπουάτ, λίγο θεατράκι, λίγο κουτσομπολιό στα φουαγιέ και μετά άντε πάλι πίσω σπίτι με αρωματικά κεράκια, λίγα γαλλικα, κάμποσο χαλασμένο τυρί με κόκκινο στυφό κρασί και πάλι από την αρχή.

όχι. υπολείμματα. χρήση καπνοειδών. υπολείμματα. χρήση σκονοειδών. υπολείμματα. απεριόριστες βόλτες πάνω κάτω στο σπίτι. σκάλες τουαλέτες βαμπίρ κρυμμένο πίσω από το λαμπατέρ για ώρες, κολλημένος στον τοίχο μέτωπο με μέτωπο, μπουνιές στις ντουλάπες κλωτσιές στα φωτιστικά κι ύστερα ξημερώνει γλυκά κι αντιλαμβάνεσαι τη φύση.

αλλαγή πνεύσις. ζεστός ελληνικός καφές και προετοιμασία της υπέροχης μοναξιάς του γράφην. δεν χρειάζομαι τίποτα και κανέναν. ούτε διαφημίσεις, ούτε περιοδικά λογοτεχνίας, ούτε εκδότες, ούτε εφημερίδες, πολύ περισσότερο τις λογοτεχνικές συντεχνίες,ειλικρινά, κανέναν. εσείς με χρειάζεστε. όχι εγώ. εγώ το μόνο που χρειάζομαι είναι κάτι περισσότερο από αγάπη. χρειάζομαι αλήθεια.

VaVou

στον Kandinsky

Υπάρχουν διάλογοι στερεογραφικής προβολής  ανάμεσα μας με τη μορφή μελλοντικών αναγνωστών τοπολογικών χώρων

συνειδήσεις χωρίς δυναμική της έννοιάς αμφιμονότιμων απεικονίσεων εγώ και εσύ

καταδύσεις εφοδιασμένα ταξίδια που έχουν συνωμοτήσει διαφορίσιμα  όπως στη ζωή έτσι και στα ποίηματα βυθίσεις

πολύδιάστατες σκέψεις που εκσφενδονίζονται τώρα για να ακουστούν σαν τεχνητές νοημοσύνες αφινικών χώρων από κάτι άλλες τοπικές συντεταγμένες αργότερα

μιλάνε πολύπλοκα θεωρήματα αλλαγής βάσης με κώδικες υποπολλαπλότητας από στοχασμούς αυτές οι γλώσσες

πρέπει να είσαι διαθέσιμος να παρακολουθήσεις παράλληλες μεταφορές αν θες να μάθεις τι είναι τέχνη-κι η τέχνη είναι για τανυσμένους εξπρεσσιονισμούς ξετυλιγμένους σε ρεαλιστικά-γυμνό. Ευτυχώς.

Αυτές έλκουν την καταγωγή τους από κοιτάσματα διανυσματικών πεδίων μπαρούτης και ύψιστης μαντικής τέχνης από ποσότητες καμπύλης μέγιστης κλίσης

ψυχικά ορυκτά μουσικής για αφές συστολής δειχτών

συναλλοίωτες λειτουργικές διαδικασίες παραγώγισης σαν να μαζεύανε κεράσια νήματα στους ιστούς της γραμματείας με αντιμεταθέσεις

αλφάβητα της ουτοπίας συμπαγοποίησης πολλαπλοτήτων για το ερωτικό μοντέλο του ευσιγκίνητου άντρα

και βιωματικά σκόπιμα συμπαγοποίησης  για γυναίκες τροχιακών πολλαπλοτήτων  π’ έχουν την εντύπωση ότι δεν έχουν γεράσει απευθείας στις τέσσερις διαστάσεις

στάσεις ορισμένων γράφοντων ενοποιημένης πηγής από χάσματα και τεχνικές συνιστώσες από ολόκληρη επιστήμη οργανικής εφημερίδας που εκπέμπει ραδιόφωνο και τηλεόραση σε συχνότητες ετεροτικών χορδών

βασικά ερωτήματα με διάρκεια μιας τυχαίας επίδρασης από εξηλεκτρονισμένους χορούς από προγενέστερα επίπεδα φυσικής αντίληψης και

στατιστικές διακυμάνσεις χωρίς χαρτί καταγεγραμμένης σκέψης κι αλήθειες ως τονικές χειρονομίεςαδόκιμης εξάπλωσης προσήκοντα τρόπων

αλλά τα κινηματογραφικά άμαζα πλαίσια ταλάντωσης δεν χωράνε στην ορμή του γράφην-αυτό ξέχασέ το, κάνε σενάριο από λεπτόνια καλύτερα

η πυρηνική γραφή οφείλει να δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο τα βαρυτόνια του γραφιά

στη μεταβατική χημεία τα δάχτυλα πρέπει να πονάνε από τα οξέα την αυστηρότητα των απίθανων αναζητήσεων συνδυασμών στην επεξεργασία του μίτου της Αριάδνης

το μυαλό πρέπει να στραγγιζεται στο επικίνδυνο κοκτέϊλ με το σχετικιστικό αίμα

πρέπει να χάσεις όλο σου το αίμα που διέφυγε με την ταχύτητα του φωτός

να νιώσεις άδειος στην απέραντη δυστυχία του κλειστών φερμιονικών και μποζονικών πεδίων π’ αλληλοεξουδετερώνονται

αδύναμος να ξεστομίσεις αόριστες παραμέτρους παραμικρής βρισιάς

κι αδιάφορος δομικά να κάνεις το οποιοδήποτε φλερτ από κβαντομηχανική συνέπεια

οφείλεις να εξαντληθείς με συνεχείς δυναμικές υπερσυμμετριών στην τεράστια σπατάλη του χιλμπερτιανού εαυτού σου

να μάθεις να ζεις με μέσα πενιχρά από διαδοχικές διαδικασίες αυθόρμητης ρήξης

σε πλήρη αποσάρθρωση με τους νόμους της θεμελιώδου οπτικής κι εις μάτην το άπαν μέσα στο πεδίο της επίγνωσης

να φτάσεις μέχρι το ελάχιστο σημείο κατάρρευσης κυματικού συναρτησιακού της ιστορικής σου δραματικότητας και την ίδια στιγμή να χεις χέρι ψυχρό βουτηγμένο σε δίνες δονητικού δικαίου

κι η αίσθηση βλέμματος αλληλεγγύης με αίμα που μεταγγίζεται σε κλίμακες Planck από επαλληλίες μορφών για κάποιον θανάσιμα πληγωμένο τραυματία χαμηλότερων συχνοτήτων

ένα πάντα νέο επίπεδο μιας έκδηλης πρόθεσης μηδενικού σπιν,

γεννήτορας για τα ασύληπτα πλήθη περιοδικότητας βιωματικών παιχνιδιών της σύζευξης

όταν συντεχνίες πλαστών μετοχών γοητεύονται σε υψηλότερες αρμονικές συχνότητες πάντα με ποιητές άρρηκτα συνδεδεμένους με την ψυχή απείρων βαθμών ελευθερίας  μοντερνισμού και ιστορίας από νου που ταυτίζεται με αλήθεια που μαχαίρωσε τον ουρανό κι η πληγή δεν κρύβεται με τίποτα παρά μονάχα κρέμονται σύννεφα γάζες που συγκρατούν τις εξισώσεις  του λογοτεχνικού DNA

Τέτοιους δεν θα βρείτε πολλούς. Δυο τρεις πάνω κάτω σε κάθε αιώνα. ΟΙ λοιποί είναι πραγματικότητες από φαινομενικές πυκνώσεις ενός παλλόμενου τίποτα.

Έτσι λοιπόν δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα. Αν είσαι πραγματικός γραφιάς και το λέει η καρδιά σου οι συνθήκες περιοδικότητας μπορούν να ονομαστούν θεμελιώδεις

και σίγουρα δεν θα σταθείς μονάχα σ’ αυτές.  Θα φροντίσεις να μάθεις όλες τις πράξεις του λογισμού των στροφορμών.

Θα δεις. Όσο θα απομακρύνεσαι τότε απ’ τις αγέλες

ολοένα και περισσότερο θα ακούς την πένθιμη μαγνητική τσιρίδα τους σαν βρωμερή ικεσία σαν κοσμικό τόρο χορδής σε κόμπο: υποτάξου, ταπεινώσου, γίνου απλός. Άντε τώρα να τους πεις πως η τεχνική δεν είναι αυτοσκοπός των σωματιδίων

αλλά το μέσον για να αφοπλίσεις τις χαμιλτονιανές νάρκες  της βιβλιοθήκης με τις οποίες έντυσαν τα εξώφυλλα του βιβλίου των Θεών όσοι την Δημοκρατία φθονούσαν

VaVou

Υπάρχουν διάλογοι ανάμεσα μας με τη μορφή μελλοντικών αναγνωστών

συνειδήσεις χωρίς δυναμική της έννοιάς εγώ και εσύ

ταξίδια που έχουν συνωμοτήσει  όπως στη ζωή έτσι και στα ποίηματα

σκέψεις που εκσφενδονίζονται τώρα για να ακουστούν σαν τεχνητές νοημοσύνες από κάτι άλλο αργότερα

μιλάνε πολύπλοκα με κώδικες από στοχασμούς αυτές οι γλώσσες

πρέπει να είσαι διαθέσιμος να τις παρακολουθήσεις αν θες να μάθεις τι είναι τέχνη-κι η τέχνη δεν είναι για όλους. Ευτυχώς.

Αυτές έλκουν την καταγωγή τους από κοιτάσματα μπαρούτης και ύψιστης μαντικής τέχνης

ψυχικά ορυκτά μουσικής για αφές

λειτουργικές διαδικασίες σαν να μαζεύανε κεράσια νήματα στους ιστούς της γραμματείας

αλφάβητα της ουτοπίας για το ερωτικό μοντέλο του ευσιγκίνητου άντρα

και βιωματικά σκόπιμα για γυναίκες π’ έχουν την εντύπωση ότι δεν έχουν γεράσει ήδη

στάσεις ορισμένων γράφοντων από χάσματα και τεχνικές συνιστώσες από οργανικές εφημερίδες που εκπέμπουν ραδιόφωνο και τηλεόραση σε συχνότητες χωροχρόνου

βασικά ερωτήματα με διάρκεια από εξηλεκτρονισμένους χορούς και

στατιστικές διακυμάνσεις της σκέψης κι αλήθειες ως τονικές χειρονομίες

αλλά τα κινηματογραφικά πλαίσια δεν χωράνε στο γράφην-αυτό ξέχασέ το, κάνε σενάριο καλύτερα

η γραφή οφείλει να δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο τον γραφιά

τα δάχτυλα πρέπει να πονάνε από την αυστηρότητα των απίθανων συνδυασμών στην επεξεργασία

το μυαλό πρέπει να στραγγιζεται στο επικίνδυνο κοκτέϊλ με το αίμα

πρέπει να χάσεις όλο σου το αίμα

να νιώσεις άδειος στην απέραντη δυστυχία του τίποτα

αδύναμος να ξεστομίσεις την παραμικρή βρισιά

κι αδιάφορος να κάνεις το οποιοδήποτε φλερτ

οφείλεις να εξαντληθείς στην τεράστια σπατάλη του εαυτού σου

να μάθεις να ζεις με μέσα πενιχρά

σε πλήρη αποσάρθρωση κι εις μάτην το άπαν

να φτάσεις μέχρι το ελάχιστο σημείο της ιστορικής σου δραματικότητας και την ίδια στιγμή να χεις χέρι ψυχρό βουτηγμένο σε δίνες δικαίου

κι η αίσθηση του βλέμματος της αλληλεγγύης όταν το αίμα μεταγγίζεται σε κάποιον θανάσιμα πληγωμένο τραυματία

ένα πάντα νέο επίπεδο μιας έκδηλης πρόθεσης,

γεννήτορας για τα ασύληπτα πλήθη βιωματικών παιχνιδιών

όταν συντεχνίες πλαστών μετοχών γοητεύονται πάντα με ποιητές άρρηκτα συνδεδεμένους με την ψυχή της ιστορίας και τον νου του μοντερνισμού.

Τέτοιους δεν θα βρείτε πολλούς. Δυο τρεις πάνω κάτω σε κάθε αιώνα. ΟΙ λοιποί είναι πραγματικότητες από φαινομενικές πυκνώσεις.

Έτσι λοιπόν δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα. Αν είσαι πραγματικός γραφιάς και το λέει η καρδιά σου

σίγουρα δεν θα σταθείς μονάχα σ’ αυτήν.  Θα φροντίσεις να μάθεις όλες τις πράξεις του λογισμού.

Θα δεις. Όσο θα απομακρύνεσαι τότε απ’ τις αγέλες

ολοένα και περισσότερο θα ακούς την τσιρίδα τους σαν βρωμερή ικεσία: υποτάξου, ταπεινώσου, γίνου απλός. Άντε τώρα να τους πεις πως η τεχνική δεν είναι αυτοσκοπός

αλλά το μέσον για να αφοπλίσεις τις νάρκες  της βιβλιοθήκης.

VaVou

Πατέρες και Μητέρες  ημών

οι εν τοις ουρανοίς επί γης και θαλάσσις,

αγιασθήτω τα όνοματά Σας,

 ελθέτω η Δαμοκρατία σας,

γενηθήτω το θέλημά σας εν ουρανώ επί γης και θαλάσσις.

Την δράμι ημών τον επιούσιον δώστε ημίν σήμερον,

 και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,

 ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών.

Και μη εισενέγκης ημάς εις βαρβαρότηταν ,

αλλά ρύσαι ημάς απ’ τους αγεωμέτρητους

Ευοί Σαβοί

VaVou

“μιλώ στον καμπούρη με καμπουρίσια γλώσσα” Φρίντριχ Νίτσε, Ζαρατούστρα

αν το σύμπαν δεν περιστρεφόταν με ένα πολύ απλό λάθος που διορθώνεται κι αν αυτή η πολυτέλεια της φύσης χίλιες φορές εντονότερα από μια ανυπόφορη ενόχληση δεν θωράκιζε ευεργετικά τα συστατικά του καπνού εκείνου όπως της ζωής του νεαρού αγοριού που πεθαίνει χωρίς να αναλύσει την εικόνα των πόλεων, χωρίς φιγούρες λαθρεπιβατών που ευχαρίστως θα πλήρωναν όσο όσο για μια θεαματική βόλτα στους έρωτες, κρότος μέσα στα δωμάτια που σφηνώθηκαν με ταχύτητα μέσα στους κήπους όταν αντίθετα από κάθε προσδοκία οι απέραντες από κάθε απληστία σινικές μελάνες αποδίδουν καλύτερα τα τατού της γραφής μόνο εάν και εφόσον ανάμεσα σε όλα τα αγαθά της δόξας εσύ θα επέλεγες τα σύνεργα της πένας

αλλά ας είναι

ας είναι ένα φευ για τους απείθαρχους μαθητές των περιστατικών-παγίδα

ας είναι ένα μεγάλο ζήτω για τον κομψό αγριόγατο, ξεχωριστός από την βαθιά ανάμνηση τελειοποιημένος με τις ανέσεις και τις elegand  καταστάσεις μιας ακουστικής μεγαλοπρέπειας από χειροκροτήματα που τοποθετήθηκαν στην κλάκα και στα ρουθούνια που κουδουνίζουν από εσωτερικούς βρυχηθμούς των ερμηνειών της ποίησης

κι ακόμα χωρίς κανένα πνεύμα προσυλητισμού στις ανακαλύψεις της ρίζας παρά μονάχα το ξύπνημα της τέχνης μ’ ένα κβαντικό άλμα στην ιστορία σ’ ένα σύμπαν Lewis μέχρι εκείνο το παράλληλο σύμπαν να διατρέξει το αρμονικό του συν ταίρι στα τώρα, μ’ένα μπαούλο γεμάτο λύσεις και προτάσεις π’ όλο χαμογελούν από πληρότητα γευστικότατου αίματος και προβλέψεις από χτυπήματα ενός αριστουργηματικού γκόνγκ και νευρικά κύτταρα που προκαλούν δυσκοιλιότητα σε όσους δεν είναι έτοιμοι να συναντήσουν τον εαυτό τους κι ακόμα χρονοτριβούν στην απορία του παιδιού που δοκιμάζει τον πυρετό της γνησιότητας εγκλωβισμένο μέσα στην ευτυχία του μίμου.

Λοιπόν η Ερωτική Τροία έπεσε χωρίς να ανοίξει ούτε ρουθούνι. Τώρα η επιστροφή.

VaVou

πως θα εφιδρωθεί όπως βλέπω εγώ το δράμα σου να σέρνεται στον χώρο των αισθήσεων ένα δικό μου δράμα, απροσπέλαστα μόνο η μανία της μπορεί να με κάνει να κρυφτώ,να αυξήσω τη δόση μου? Σήμερα έκανα την πρώτη καλή μου βόλτα μετά από καιρό. Ένα μέρος μου ξεσκούριασε.

Άλλη μια κι έχω γίνει τ’ αποκορύφωμα του πόνου σας. 

έπαιξα σκάκι. ήπια αλκοόλ. συνάντησα έναν τύπο που φαντάστηκα ότι μπορεί να σου μοιάζει.

ήμουν έτοιμος για όλα.

τίποτα. -αυτό είναι χειρότερο.

περίοδος ανάπαυσης.

αργότερα συντροφιά με εκείνον τον σκύλο που δεν προλάβαμε να συστηθούμε

άδειο μοναστηράκι

γονάτισα μπροστά από το βράχο και είδα τη θεά

πράξεις ανθρώπων που έχουν μείνει ακόμα, ανεξάρτητα από το τι θα πεις ως ιστορικό θύμα.

ύστερα πέρασαν από δίπλα μου κάποια πένθιμα ταξί και σκέφτηκα τα επαγγέλματα που κάνεις. άμα δε τα γουστάρεις τι μου τα κλαις?

τράβα γαμήσου με την αξιοπρέπεια που πενθείς τότε. γω κάνω πάντα κάνω αυτό που θέλω. γράφω πίνω ερωτεύομαι παιζω σκάκι εξοντώνομαι και στο τέλος μ’ότι αντέχει κάνω τέχνη. (σ’ ότι πάλι έχει να κάνει με το χέσιμο και τα ρέστα, είμαι χέστης . είσαι γαμιάς. δεν γαμάω κλπ κλπ)

blogging Gilmbert & George τέλος. αυτές οι πόρτες έκλεισαν. πάμε παρακάτω

VaVou

πριν απ’ όλα στο λέω από την αρχή.

1) ε4 f6, 2) γαϊδούρι f3 Kαρατζαφέρης f7, 3) τρελός c4+  ε6, 4)γαϊδούρι h4 γαϊδούρι e7, 5) χαζοκόριτσο h5+ g6 6) χαζοκόριτσο f3 τρελός g7 7) g3 c6, 8 ) d3 d5, 9) exd5 exd5, 10) τρελός b3 h5, 11) c4 τρελός g4, 12) xαζοκόριτσο e3 g5 13) γαϊδούρι g2 γαϊδούρι f5, 14) χαζοκόριτσο d2 γαϊδούρι d4 15)  cxd5 γαϊδούρι χf3+ 16) Καρατζαφέρης f1 γαϊδούρι xd2+ και πάνω που κάνω να παραιτηθώ για να μην ενοχοποιήσει τη νίκη μου με χριστιανικές μαλακίες ο άλλος…

αλλά δεν πρόλαβα να κάνω resign

o αντίπαλος έκανε disconnection.

Με ρωτάς γιατί γράφω ε?

Θα σου πω. Έχω μια κατάρα που με κυνηγάει. Όλο νικάω.

Ελπίζω να αλλάξει η τύχη μου μαζί σου μήπως και γίνω ποιητής

και γράψω κάτι της προκοπής.

Λοιπόν τι λες?

θα βρούμε μια ωραία τοποθεσία εκτός πόλης εγώ κι εσύ να μπούμε εκεί μέσα να δούμε ποιος στέκεται όρθιος στο τέλος

ή θα συναντηθούμε κάπου να πιούμε τα ποτά μας ακούγοντας λίγο καλή μουσική μιλώντας για μια ποίηση όπως δεν την έχεις ξανακούσει?

Διάλεξε.

VaVou

θυμάμαι όλα τα καλά μπαράκια της Αθήνας

όταν η ψυχή μου χορεύει στις άκρες των δαχτύλων της

όπως θυμάμαι κι όλα τα βιβλία που με στιγμάτισαν

είτε ευχάριστα

είτε  μακρύτερα

είτε με σάστισαν

είτε βαθύτερα

δεν είναι απλό

οι περισσότεροι διαβάζουν βιβλία για να απορροφηθούν όταν δεν είναι ακόμη απαραίτητο

μπορείς να διαβάζεις κάτι ακόμα και για να διαφωνείς

αλλά  αυτό στο πραγματικό κομμάτι των αριθμών που σε αφορούν δεν φαίνεται

μονάχα παρερμηνεύεται κι η ίδια η διάστασή τους στο φανταστικό

αυτό που κάνει ακόμα και ερευνητές της θεωρητικής φυσικής να παρασημαίνουν τις γεωμετρικές τους σημασίες

να λένε αρλούμπες πως ο θεός τη γύμνια τη ντρέπεται

δεν επιτρέπει ορισμένου τύπου πειράματα

ιδιαιτέρως κείνα μιας ψυχολογίας της κβάντωσης

Ύστερα το ρίχνουν στην πλακίτσα όταν οι ίδιοι ακόμα αδυνατούν να γελοιοποιηθούν μπροστά στον ίδιο τους τον εαυτό με μια συνείδηση που ξυπνάει από την ιστορική της άγνοια.

Αυτοί είναι οι λωτοφάγοι των ερώτων. Πάντοτε οι δήμιοι του. Οι βιαστές με λύση του προβλήματος την τετριμμένη. Μηδέν.

αυτούς τους ονομάζω ακόμα ανόητους

τέτοιους ανθρώπους μπορείς πολύ εύκολα να τους νικήσεις

γιατί για αυτούς η πολλαπλότητα δεν είναι μονάχα μια γιορτή με μάσκες που καλό είναι να συμβαίνει με τη συχνότητα της γιορτής ενός παλαβού θεού μία στο τόσο κάθε τόσο

είναι μια για πάντα διάρκεια της ανεπάρκειας και μια ομολογία ανικανότητάς με χρήση της την κάθε μέρα.

Ωστόσο,

με κάτι τέτοιους και τέτοιες

είναι πολύ διασκεδαστικό μαζί τους το σκάκι

αν αλλάξεις τη μόδα του περίγυρού τους ξανά

ο σουρεαλισμός πια δεν τους κρύβει.

Τα ψάρια δεν ζουν έξω απ το νερό

παρά μονάχα στις διαθέσεις μας

αλλά το ξέρεις υποθέτω

έι έρωτα μισέ με ακούς?

…ξέρεις

το πρόβλημα δεν είναι πως θα πάρει νομπέλ ο ερωτικός στίχος

αλλά πως θα πάρει το βραβείο ο ίδιος ο έρωτας.

Εννίοτε

απλά βραβεύουμε το πρόβλημα.

Έχουμε κιόλας θριαμβεύσει

αλλά ναι

έχουμε κιόλας θριαμβεύσει

γιατί απ όσους κοιτάξεις που βυθίστηκαν στη διάρκεια μιας αστικής ημέρας

απ όλους αυτούς που δεν μπορούν να καταλάβουν ακόμα πως ο έρωτας και η αγάπη είναι δυο διαφορετικά πράγματα

ιδιαιτέρως αξεδιάλυτα όταν τυχαίνει να συμπλέουν

ουδόλως παντοτινά όπως ο ήλιος τα αστέρια και το φεγγάρι

ή τα μικρά τιτιβίσματα ενός καναρινιού που πάσχει από ανορεκτικές αϋπνοίες

κι εντούτοις

δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να σε πιάνει πανικός

VaVou

(για την Μαρία Καραθάνου)

αν ένας άνθρωπος είναι ευτυχισμένος κατά το ελάχιστο νομικό τετράδιο ονείρων

κι αν μια κάμποση διαδρομή από συμπτώσεις σε κρατάνε ακόμα ξύπνιο

αν περνάς μέσα από τα νερά καθρεφτιζόμενος  την άψεκτη φωνή από λευκές φιγούρες κρεμασμένες στην άμμο

το μύστηριο σβησμένο μονοπάτι από ανυπομονησία κι άλλα κεντήματα

γη δεμένη με θάλασσα

ισχυρίζομαι έναν μετασχηματισμό σαν θεώρημα των εκπλήξεων

λουτρά από παντομίμες και περιστατικά παγίδες

γκραβούρες για να μιλούν δυνατά την παρουσία

δίπλα στις απουσίες.

Και ξεχωριστά δίπλα από βαθιές αναμνήσεις από θέατρο

διατηρημένα κοντά σε είδωλα την προϋπόθεση του εαυτού μας

φέρνουμε τη ζωή κατά τη σκιά μας για να μετρήσουμε   τη φωταύγεια του Ήλιου

Στα σκοτεινά σημεία ανακαλύπτουμε νέους Θεούς που φωτίζουν τις άγνωστες γωνίες

 κι ύστερα τις μορφές τους αναλαμβάνουν οι γλύπτες

VaVou

Μεταμφιέσεις από ευανάγνωστα δολώματα

φλέβες από πάγο κι από λάβα φωτιάς

μια ξετρελαμένη βόλτα από ανατιναγμένα κορμιά

μια περίεργη έναστρη νύχτα

καθαρτικά από ρυτιδωμένη γη

χαχα

ο πυρετός της δραστηριότητας.

Θρησκευτικό  Θέατρο φτιαγμένο από Θεούς.

Εκπληκτική άνεση από εσωτερικευμένη έκσταση.

Πνευματικό στυλ από αεροδυναμική απλότητα

ριζωμένα μέχρι το έγκατο της γης

ανυψωμένα μέχρι τις κορυφές των βουνών

αφήνω αναπάντητα τα ερωτήματα πότε θα αγγίξουμε τον ουρανό

μόνο για τους θεατές μου….